Η βόλτα.

Αττική ενάτη.  Καβαλάτε;   Director’cut. 1.4.2018 

Γιατι αν δεν καβαλάτε, χάσατε. Δεν προσέξατε το άλογό σας, όπως έγραψε στην Ασκητική ο Καζατζάκης και γίνατε πεζοί.

Αυτό που εισέπραξα λοιπόν προχτές ως καλύτερη ως τώρα Αττική είναι αυτή η αίσθηση του  αβίαστου, πως το τέμπο του καθενός και καθεμιάς ήταν δική τους υπόθεση και το διαφεντεύανε όπως νομίζανε, χωρίς γκρίνιες, ύφασμα χωρίς ραφές. Χαμόγελα στην ανηφόρα στο δάσος,  χαμόγελα με τα ποτήρια στα οινοποιεία και αυτή η αίσθηση της προσωπικής ικανοποίησης πως τάχεις καταφέρει και πως έχεις ανέβει πάνω απ’τα σύννεφα και δε σε πιάνει πια ο καιρός, πως πλανάρισε η σανίδα, ξεκόλλησες και νίκησες τους νόμους της πλεύσης, πίνεις και ένα ποτήρι, καλό πάντα, κρασί να σε γιορτάσει μ’αυτό το μυστικό χαμόγελο.

Σας ευχαριστώ γι’αυτή τη μαγική Κυριακή. Ας αφήσουμε πίσω μας την άθλια συμπεριφορά της καντίνας φουντ τράκ και ας κρατήσουμετα υπόλοιπα,  τους χρυσούς σβώλους.

Θα πω για τρεις γυναίκες που με εντυπωσίασαν, με τη στάση τους, το πείσμα τους, αλλά κυρίως με το χαμόγελό τους, όχι μόνο  στην ανηφόρα του δάσους του Πόρτο Ράφτη, αλλά και μετά, όταν τα κατάφεραν. Το έφεραν με μία ήρεμη και αξιοπρεπή περηφάνεια, που αρνήθηκαν να την κοινοποιήσουν ιδιαίτερα παραέξω. Καβάλησαν με όλο το είναι τους, έψαξαν τα όριά τους, χωρίς να είναι σίγουρες πως θα τα καταφέρουν και τα κατάφεραν ( η μία άφησε την παρέα της στη μικρή διαδρομή στο εκκλησάκι της Παναγιάς της Μεσοσπορίτισας, για να προσπαθήσει τη μεγάλη).

Η Χρύσα, η Κάλλια και η Ρούλα. Κοινωνούσαν σήμερα το κατά βάθος υπερβατικό πνεύμα του cycling4wine. Πάμε να βρούμε τα όριά μας. Και αν μπορούμε, να τα σπάσουμε. Κι αν δεν μπορέσουμε, δεν πειράζει, άλλη φορά, θα ξαναπροσπαθήσουμε. Αλλά δε θα χάσουμε το χαμόγελό μας εμείς.

Γιατί αν καβαλάς, πρέπει να χαμογελάς, αλλιώς δεν έχεις καταλάβει τίποτα.

Τι είναι το cycling4wine; Είστε εσείς και εγώ σε μια αιρετική ιδέα παντρέματος της αγάπης για το κρασί και το ποδήλατο ταυτόχρονα, που μου αποκαλύφθηκε 10 χρόνια πριν. Υπήρξα αυστηρός, είναι αλήθεια και είμαι ακόμη. Αλλά εδώ μέσα χωράνε μόνο όσοι αγαπάνε το κρασί και το ποδήλατο στ’ αλήθεια και θέλουν να εξερευνήσουν αυτούς τους δύο κόσμους παραπέρα. Για τους υπόλοιπους, υπάρχουν άλλες διοργανώσεις, πιο λαϊκές,  πιο εξεζητημένες, πιο κυριλέ, πιο ..πιο. Εγώ είμαι εδώ θεματοφύλακας της αρχικής υπόσχεσης στο θεό μου, πως θα φέρω κοντά δύο από τις μεγάλες  αγάπες μου, το κρασί και το ποδήλατο. Δεν με κοροϊδεύουν πια, ούτε με ειρωνεύονται και χαίρομαι που σας βλέπω να κολλάτε και τα δύο μικρόβια και να καβαλλάτε όλο και περισσότερο και να διψάτε να μάθετε περισσότερο για το κρασί. Γιατί αν δε διψάς να καβαλλήσεις και να πιεις, είσαι σε λάθος μέρος, εδώ διψάμε για τη ζωή, αγαπάμε.

Καβαλλάμε με κρύο και με ζέστη, τις κατηφόρες τις κερδίζουμε με ανηφόρες και το έπαθλο είναι καλό κρασί, από τα χέρια ανθρώπων που έχουμε γνωρίσει και έχουμε γίνει φίλοι ή σχεδόν και μαθαίνουμε να αναγνωρίζουμε το μόχθο τους και να τον εκτιμούμε στη φιάλη και στο ποτήρι μας όπως αυτοί μας έχουν αγαπήσει σαν ένα ιδιαίτερο, λίγο βαρεμένο, αλλά όλο και πιο ενημερωμένο κοινό. Καβαλλάμε παρέα, μοιραζόμαστε κρασιά, χτίζουμε φιλίες, μιλάμε για τις αγάπες μας στο κρασί και το ποδήλατο, σιγά-σιγά γινόμαστε οινοκένταυροι.

Χαλαρώσαμε λίγο την αυστηρότητά μας με περισσότερες και μικρότερες διαδρομές να μπει νέο αίμα, άνθρωποι που κάτι τους έκανε κλικ και ίσως κολλήσουν το μικρόβιο, όπως εμείς, αλλά δεν προδώσαμε τις αρχές μας και το σκληρό μας πυρήνα, οι μεγαλύτερες διαδρομές είναι για ποδηλάτες, όχι για χρήστες και κάποια στιγμή θα κάνουμε και ένα μεγάλο και γρήγορο -αλλά στον τερματισμό θα υπάρχει πάντα καλό κρασί! Για τους υπόλοιπους υπάρχουν οι διαβαθμισμένα ευκολώτερες διαδρομές.

Εξαιρώντας το φαγητό, που ήταν το χειρότερο όλων, για μένα είναι η καλύτερη Αττική που έχω ζήσει. Όχι επειδή οι διαδρομές ήταν καλύτερες, ή τα κρασιά ή ο καιρός, αλλά επειδή εσείς και όλα ήσασταν ένα κλικ επάνω και ένα κλικ πιο αβίαστα και υπήρχε μία όμορφη ροή όλη μέρα. Τα οινοποιεία, καλύτερα προετοιμασμένα από ποτέ και καλύτερα οργανωμένα, η υποδοχή πιο πλούσια, τόσο σε εδέσματα, όσο και σε χαμόγελα. Καινούργια κρασιά, νέες ειδικές οινοποιήσεις και εμφιαλώσεις, διαφορές σε terroir (οινοπέδιο για μας), για όσους πρόσεξαν τις διαφορές ανάμεσα στα κρασιά του Μυλωνά και του Παπαγιαννάκου, νέο αίμα στην Κερατέα από δύο ανερχόμενα οινοποιεία, και φοβερή ατμόσφαιρα τερματισμού στη Στροφιλιά.

Και τα Οινοποιεία;  Και απ’ αυτή την άποψη, η καλύτερη ως τώρα Αττική.

Η οικοδέσποινα Στροφιλιά  έχει ίσως τον καλύτερο χώρο για πάρτυ τερματισμού, σ’αυτή τη μεριά της Αττικής, με πέργκολες, γρασσίδια και μουσική, στην οποία δεν έχω να προσθέσω απολύτως τίποτα, με κάλυψε απόλυτα και πιστεύω πως δεν άφησε και κανένα παραπονεμένο. Τα κρασιά της, μια νέα σειρά, από τότε που αυτονομήθηκε από το Κατώγι, ήταν άφθονα σε προσφορά, υψηλής ποιότητας σε μία μεγάλη γκάμα. Η φιλοξενία υποδειγματική, ξεναγηθήκαμε στον κόσμο του κρασιού και του οινοποιείου, δέσαμε με τους υπόλοιπους φίλους του οινοποιείου, που γιόρταζαν μαζί μας την πρωταπριλιά, αβίαστα και το υπόλοιπο της μέρας κύλισε ως τις 6 το απόγευμα χωρίς να το καταλάβουμε.

Ο Βασίλης Αλλαγιάννης μας υποδέχτηκε θερμά συν γυναιξί με τις πολύ καλές νέες του εμφιαλώσεις σε Σαββατιανό, Ασσύρτικο, ροζέ και Μαλαγουζιά και ο κόσμος καθυστέρησε όσο έπρεπε, για να γνωρίσει τα κρασιά του.

Στον Βασίλη Παπαγιαννάκο έγινε νταχτιρτί. Η προγραμματισμένη ξενάγηση ανεβλήθη επ’ αόριστον, εφ’ όσον στο μπαρ υπήρχαν ανοιχτές όλες οι beyond ετικέτες του οινοποιίου, μαζί με παλιές χρονιές και κανείς δεν ήθελε να αλλάξει ατμόσφαιρα, προτίμησαν όλοι να ξανα-μανα-δοκιμάσουν και να κάνουν κοπάνα στο φροντιστήριο. Ο ίδιος ο Βασίλης με το περσινό μπλουζάκι ρτης Αττικής 8 στο μπαρ και η υπόλοιπη οικογένεια στις επάλξεις.

Ο Σταμάτης  Μυλωνάς είχε μια μεγάλο κενό, μετά το πρώτο γρουπ, λόγω του αέρα που καθυστέρησε τους αναβάτες της μεγάλης διαδρομής στην ανηφόρα του δάσους Πόρτο Ράφτη, αλλά ήταν εκεί με όλα τα κρασιά του και με όλη την οικογένεια και οι μυημένοι ουρανίσκοι θα πρέπει να παρατήρησαν τη διαφορά του terroir (οινοπέδιο) από τα άλλα Σαββατιανά και Μαλαγουζιές και Ασσύρτικα, περισσότερη οξύτητα και κάποια ιδιαίτερη φυτικότητα. Εξαιρετική χρονιά  για τα κρασιά του  οινοποιείου.

Ο Δημήτρης Λιέπουρης και ο Κώστας Αγγέλου έκαναν την πρώτη τους εξαιρετική  γνωριμία με τους ποδηλάτες  του cycling4wine στο πέτρινο κτίριο του πρώτου, τα κρασιά τους άρεσαν και οι πληροφορίες μου λένε πως στο μέλλον σκοπεύουν  να μας εκπλήξουν.

Καβαλάτε; Χαμογελάτε όμως; Να θυμάστε,αν δε χαμογελάτε, κάτι κάνετε στραβά.